Blog
Lisette van der Zande


Sinds een aantal weken weten we dat je heel ziek bent en er onzekerheid bestaat over een behandeling. Je maakt plannen met je partner om nog heel even tijd samen te hebben en langzaam afscheid te nemen van elkaar. Nog even genieten van het samen zijn, wetende dat het binnenkort eindigt. Met daarbij de wetenschap dat je lichaam ziek voelt en achteruit gaat in energie, gebeurt dan toch nog onverwacht het onvermijdelijke…

Lisette van der Zande, verpleegkundige op de Spoedeisende Hulp, stelde zich in de vorige Ons Cathrien voor. Nu blogt ze over een bijzondere casus op de Spoedeisende Hulp. Lees je mee?

Slecht nieuws

Het is vrijdagavond en de lichamelijke klachten bestaan al weken. De diagnose dat je ongeneeslijk ziek bent, is pas een week bekend. De eventuele levensverlengende behandelmogelijkheden moeten nog besproken worden bij de longarts, maar sinds gisteren is er een acuut moment van plotse ernstige pijn. De pijnstillers die worden gebruikt, zijn niet meer voldoende. Daarom kom je naar de Spoedeisende Hulp, naar mij en mijn collega’s. De chirurg bespreekt met je de uitslagen van alle onderzoeken. We nemen de tijd en moeten helaas vertellen dat je tijd gekomen is; er is geen behandeling meer mogelijk. De complicaties zijn te groot en de kwaliteit van leven die je wenst is niet haalbaar na een operatie. Je ligt in bed en je partner staat naast je, het slechte nieuws komt heel hard binnen. Het is stil in de kamer… In gedachte bedenk ik me dat er alleen verliezers zijn in deze situatie, met daarbij een groot stuk oneerlijkheid voor iemand die graag wil leven.

Proces

Dan vertel je plots dat je dit zo niet wil en snel naar huis wil om daar in alle rust te sterven. Je geeft aan rustig in te willen slapen zonder pijn te voelen. En dat je het heel jammer vindt dat het zo moet zijn en jullie niet langer meer samen mogen genieten. Dat het afscheid nemen sneller gaat dan verwacht komt bij iedereen keihard binnen; er stromen tranen. De sfeer in de kamer is verdrietig, machteloos en drukkend. Konden we nog maar iets doen.

Gesprek

De uitleg en de compassie van de chirurg eerder op de avond tijdens het slechtnieuwsgesprek was heel respectvol met rust. Als arts en verpleegkundige wil je graag iets doen, maar het besef dat de kwaliteit van leven daardoor niet altijd verbetert, is een groot dilemma. We namen de tijd zodat de patiënt en partner na konden denken over wat te doen. Zo konden ze samen beslissen hoe het leven zou eindigen. Als arts en verpleegkundige samen een rustig en eerlijk gesprek hebben en je als arts kunnen aanpassen aan de situatie vanwege de wens van de patiënt: dat is krachtig!

Thuiszorg

De chirurg besluit de thuiszorg zelf te bellen om na te gaan wat de mogelijkheden zijn voor een snelle thuiskomst. De voorkeur gaat uit naar dezelfde avond nog. Uiteindelijk kan de terminale thuiszorg vanaf zaterdag worden geregeld. Dat betekent dat een dagje ziekenhuisopname toch nodig is. De verpleegafdeling heeft een eenpersoonskamer vrijgemaakt om je op te vangen.


De manier waarop dit gesprek en het proces plaatsvond op de Spoedeisende Hulp, daar heb ik als verpleegkundige en als mens super veel bewondering voor! Ik ben dankbaar dat alle betrokkenen zo meedenken om de wens van de patiënt te respecteren en daar naar te handelen.

Lisette van der Zande

Verpleegkundige Spoedeisende Hulp