Een dag uit het leven van...


Hoe de afgelopen periode straks in de geschiedenisboeken terecht komt is afwachten, maar we kunnen wel met zekerheid zeggen dat we als ziekenhuis zojuist de grootste uitdaging uit onze geschiedenis achter de rug hebben. Met vereende krachten en inzet van werkelijk élke afdeling zijn we erin geslaagd ‘de eerste coronagolf’ het hoofd te bieden. Terwijl we nog moeten wennen aan het ‘nieuwe normaal’ kijken we met vijf medewerkers van ons Cathrien terug op hun coronatijd.

Nanouschka:

‘Mooi om te zien hoe wij als team konden schakelen’

Naam: Nanouschka van de Velden

Leeftijd: 29 jaar

Functie: Verpleegkundige Orthopedie

In coronatijd: Cohortafdeling voor kwetsbare ouderen (10-west) De afdeling Orthopedie ging van blije patiënten met een nieuwe heup, naar ontzettend zieke ouderen. “Het was hectisch en heftig, maar ook mooi en leerzaam. Goed om te zien hoe wij als team konden schakelen. Hoe we er als het nodig was voor elkaar waren. Ook de samenwerking met de collega’s van Geriatrie is iets om nooit te vergeten. Ik vond het niet erg dat wij een cohortafdeling werden. Of mensen nou corona hebben of een nieuwe knie, daarvoor werk ik hier.” Rust vond Nanouschka vooral thuis. “Samen met mijn zoon van vijf lekker chippen op de bank bij een tekenfilm, daar kreeg ik weer energie van.” Intussen is de afdeling ‘cohort’ af en weer volop in bedrijf. “Corona was sprint nummer 1, nu zitten we midden in sprint nummer 2. Al onze orthopeden zijn weer volop aan het opereren en dat is aanpoten.”

Fenne:

‘Ik heb het met ontzettend veel liefde gedaan’

Naam: Fenne van den Berk

Leeftijd: 20 jaar

Functie: Barista Espressobar

In coronatijd: Voedingsassistente cohortafdeling voor kwetsbare ouderen (10-west) Normaal maakt de 20-jarige Fenne van den Berk als Barista in de Espressobar van het ziekenhuis de lekkerste cappuccino’s en latte’s. Tijdens de coronacrisis werd ze ingezet als voedingsassistente op 10-west, de cohortafdeling voor kwetsbare ouderen. “Dat was echt wel even heftig, er lagen vooral veel oudere, zwakke patiënten met het virus. Behandeling op de IC was voor deze patiëntengroep niet meer haalbaar. Het meest heftige vond ik het beeldbellen met familie. Twee dagen later zat diezelfde familie aan het bed omdat de patiënt aan het sterven was. Dat is de onmenselijkheid van corona. Het niet normaal afscheid kunnen nemen.” Toch kijkt ze met een goed gevoel terug. “Deze periode heeft me verrijkt, ik heb het met ontzettend veel liefde gedaan.”

Yuri:

‘Het was een hele stap om naar het BOT te gaan’

Naam: Yuri Konings

Leeftijd: 23 jaar

Functie: Verpleegkundige en trainee IC/CCU/SEH

In coronatijd: Cohortafdeling Longgeneeskunde (5-oost) Yuri Konings kwam de afgelopen maanden terecht op de cohortafdeling 5-oost. “Wij kregen pulmonaal heel slechte mensen, die we voor onze ogen zagen inkachelen. Zo snel, je gaat twijfelen aan je eigen klinische blik. Er zaten ook heftige nachtdiensten bij, met veel patiënten aan de optiflow beademing. Het breekpunt kwam voor mij toen twee zoons niet bij hun stervende vader mochten zijn. Toen kwam alle stress eruit. Mijn collega’s hebben me goed opgevangen. Het was voor mij een hele stap om naar het BOT-team te gaan, maar dat heeft me wel enorm geholpen. Zij wisten de juiste vragen te stellen.” Ook Yuri zijn vriend fungeerde thuis als een goed luisterend oor en de muziek van Sia bracht altijd troost. “Toch kijk ik ook positief terug, want ik ben er een veel betere verpleegkundige van geworden.”

Hilde:

‘Na het eten was het vaste prik ‘Opa Piek’ kijken’

Naam: Hilde van den Berg

Leeftijd: 31 jaar

Functie: Senior business controller

In coronatijd: Thuiswerker Hilde van den Berg van de service-eenheid Financiën kwam op 15 maart terug van vakantie en mocht meteen thuisblijven. “Je voelt je wel machteloos als thuiswerker, want je wilt natuurlijk graag helpen. Ik heb veel respect voor alle collega’s als ik hoor met hoeveel inzet, overzicht en beleid de crisis is aangepakt.” Thuiswerken was wennen voor Hilde. “Mijn vriend werkte ook thuis en we hebben meteen twee aparte werkplekken gebouwd. In een trainingsbroek een beetje vrijblijvend je werk doen is ook niet alles. Fris gedoucht, keurig in de kleren en vaste werktijden werkt een stuk beter. Na een week of vier kreeg ik wel het gevoel van twee verschillende werelden. Maar de dagelijkse filmupdates van de Raad van Bestuur waren ideaal om voeling te houden met het ziekenhuis. Dat heb ik echt gewaardeerd. Na het avondeten wilde mijn dochter van twee steevast naar het nieuwe filmpje van ’Opa Piek’ kijken.

Dirk:

‘COVID-19 heeft het ziekenhuis verbonden’

Naam: Dirk Giesbers

Leeftijd: 33 jaar

Functie: Spoedeisende Hulp verpleegkundige

In coronatijd: Spoedeisende Hulp verpleegkundige “De onbekendheid van het COVID-19 virus, de kwetsbaarheid als verpleegkundige in de frontlinie en de confrontatie dat een collega van de Intensive Care besmet raakte met het virus en op de IC terecht kwam, zijn me het meeste bij gebleven. Je hebt niet meer de vaste routine die je normaal gesproken hebt, je denkt over elke stap na. Het bijzondere van deze tijd is wel de eensgezindheid die is ontstaan, binnen het SEH-team maar vooral binnen het hele ziekenhuis. Van alle kanten kwam hulp, van extra handjes tot collega’s die elkaars diensten overnamen door problemen met opvang voor de kinderen thuis. We hebben veel nieuwe contacten met elkaar en dit zal blijven bestaan na de coronatijd. Normaal is de SEH een soort eiland, maar dat is nu totaal niet meer zo. Samen hebben we deze bijzondere periode doorgemaakt, dat heeft het hele ziekenhuis verbonden.”