‘Ons ziekenhuis wordt gedragen op de schouders van reuzen’

Een kop koffie met

kinderarts dr. Edwin Knots (59)

Sinds november 2018 staat hij aan het roer als nieuwe voorzitter van het bestuur van de Vereniging Medische Staf. Tijd voor een kop koffie met een kinderarts die zich als bestuurder zeer verdienstelijk heeft gemaakt. Hoe hij zijn koffie drinkt? Zwart!

Kleine Edwin was een fantasierijke jongen met enorm veel energie. In zijn ‘koppie’ waren zijn gedachten vaak ongestructureerd. “ADHD noemen ze dat nu volgens mij”, lacht hij, “maar ik heb, door de jaren heen, geleerd mijn gedachten te structuren. Ik ben altijd heel nieuwsgierig en heel leergierig geweest”, vertelt hij.

Op slag verliefd

Hij wist al vrij snel dat hij dokter wilde worden. Met kindergeneeskunde maakte hij tijdens zijn co-schappen kennis. “Ik was op slag verliefd. Het vakgebied kindergeneeskunde kent geen grenzen. Dat trok me enorm, ik ben geen arts die zich alleen maar specialiseert in bijvoorbeeld hart- en vaatziekten. Juist de diversiteit aan ziektebeelden die je tegenkomt bij kinderen is voor mij elke dag een uitdaging”, vertelt Edwin.

Invloed uitoefenen op de zorg

Maar als jonge arts wilde Edwin al snel meer. Hij wilde invloed uit kunnen oefenen op de organisatie van de zorg, mee kunnen denken. Toen hij in 1992 startte als kinderarts in het Catharina Ziekenhuis, kreeg hij er in 1995 de taak van medisch manager bij. “Management was destijds nog een vies woord, maar enige vorm van structuur binnen de vakgroep werd in die beginjaren steeds belangrijker. Want de ziekenhuisorganisatie groeide enorm en werd met de dag complexer.

De verschillende functiegroepen zijn net schepen, die hebben ook een kapitein nodig”, lacht hij, “en ik vind dat heerlijk om te doen. Het zit in mijn karakter, daar verander je niets aan. Noem me maar een bemoeial met poten in de klei. Maar wel een menselijke bemoeial, ik ben geen olifant in een porseleinkast, besluiten moeten gedragen worden. Uiteindelijk moet je het met zijn allen doen; medisch specialisten kunnen niet zonder verpleegkundigen en andersom.” Samenwerking van alle disciplines in het ziekenhuis ziet hij als een groot goed.

Draait om duit en de fluit

In 2001 werd Edwin gevraagd lid te worden van het stafbestuur van ons ziekenhuis. “Dat was de eerste keer dat ik met ‘besturen’ in aanraking kwam. Ik zag het als een nieuwe uitdaging. Het ging niet alleen om mijn eigen discipline Kindergeneeskunde. Nu moest ik rekening houden met ruim dertig disciplines. En zijn er dus meerdere spelers op het speelveld. Bestuurders houden er rekening mee dat de duit en de fluit een rol spelen. Hoe moeten wij het geld verdelen en wie heeft het voor het zeggen? Het is daarbij goed om altijd voor ogen te houden wat je doelstelling is. Waarvoor is het ziekenhuis bedoeld? En hierin is de patiënt toch echt leidend!”

‘Cathrien cultuur’

Nu, ruim zeventien jaar later, staat hij aan het roer als voorzitter van het bestuur van de Vereniging Medische Staf. “We leven in een prachtige tijd. De wereld om ons heen wordt complexer, de zorg wordt duurder en de grenzen aan de groei zijn bereikt. Binnen dat speelveld is ons ziekenhuis een belangrijke speler. En dat moet zo blijven. We zijn een financieel gezond ziekenhuis en ambitie zit in ons DNA. We moeten voorop blijven lopen, blijven innoveren.


Ik ben bijzonder trots dat onderwijs en onderzoek een belangrijke pijler is. Persoonlijk vind ik het als voorzitter belangrijk dat naast het strategisch spel wat gespeeld moet worden, ook de cultuur levend blijft; de ‘Cathrien cultuur’. Ons ziekenhuis wordt gedragen op de schouders van reuzen. Mensen die grote dingen deden, visie hadden en ‘ballen’ durfden te tonen. Dat kenmerkt ons ziekenhuis wat ons heeft gebracht tot wat we nu zijn; een ambitieus, innovatief ziekenhuis. Dat maakt mij een trotse voorzitter!”